W tym dziale znajdą Państwo publikacje polskich autorów zajmujących się literaturą grecką i rzymską okresu cesarstwa tj. od śmierci Augusta (14 r. n. e.) do śmierci Konstancjusza Chlorusa w 306 r. i przejęciu przez jego syna Konstantyna Wielkiego władzy w zachodniej części imperium. Jakkolwiek podział ten jest dość arbitralny ma on służyć łatwiejszej orientacji. Cezura 306 r. oznacza bowiem pojawienie się nowego typu literatury chrześcijańskiej, którą najlepiej reprezentują takie teksty jak „O śmierci prześladowców” Laktancjusza i „Życie Konstantyna” autorstwa Euzebiusza z Cezarei.

Ten okres w literaturze należy jeszcze w dużej mierze do wybitnych pogańskich, pisarzy takich, jak filozofowie Seneka, Marek Aureliusz czy Plutarch, prozaicy tacy, jak Petroniusz, Apulejusz czy Lukian, historycy tacy, jak Tacyt, Swetoniusz, czy Józef Flawiusz, poeci tej miary co Marcjalis, Kollumela, czy greccy epigramatycy znani z Antologii Palatyńskiej.

Z kolei publikacje dotyczące literatury chrześcijańskiej, rozwijającej się w wielu regionach cesarstwa będą dotyczyły zarówno greckojęzycznych pisarzy pierwszych trzech wieków takich, jak Ojcowie Apostolscy, Klemens Aleksandryjski, Orygenes, jak i łacinników, tej miary co Tertulian czy Cyprian z Kartaginy.